De onderwater-schreeuw van JM hoor ik tientallen meters verderop. We communiceren tijdens onze duiken wel vaker op deze manier, maar bij het horen van déze kreet weet ik meteen: JM is gestoken door een koraalduivel.
Degenen die ons al wat langer volgen, kennen dit visje. De koraalduivel, of lionfish, is een invasieve soort in het Caribisch gebied en zorgt ervoor dat de gewone rifvissen het moeilijk krijgen. Ze planten zich razendsnel voort (tienduizenden eitjes om de drie dagen!) en hun menu bestaat vooral uit baby rifvisjes.
Omdat ze zich meestal onder rotsen en koralen verstoppen, zijn ze met een gewone vislijn niet te vangen. Daarom worden duikers aangemoedigd om ze te jagen met een Hawaiian sling. Je spiest de vis op een speer en steekt hem in een zookeeper, een buis waaruit de vis niet kan ontsnappen en je beschermd blijft tegen zijn stekels.
Fun fact: Een koraalduivel heeft 18 giftige stekels die neurotoxines bevatten. Oppassen dus!
Wat ging er vooraf?
Vroeg in de ochtend vertrokken we met de snelle boot van Seanatives voor twee afscheidsduiken bij Oostpunt, samen met een paar bevriende zeilers. Bjorn dropt ons bij Black Rock om haaien te zoeken. Volgens hem zitten er op deze plek weinig koraalduivels, maar we nemen toch onze speren en zookeeper mee, elke dode koraalduivel is een goede koraalduivel in Curçao.
Al snel spotten we op grote diepte een paar mooie exemplaren. JM schiet één van deze grote jongens maar op het moment dat JM de vis in de zookeeper wil steken, gaat het mis. De speer blijft vastzitten, zijn hand glijdt naar beneden door de kracht die hij zet en precies daar vangt de koraalduivel zijn hand op. Zeven stekels boren zich in zijn huid.
De pijn is onmiddellijk en intens, een 9,5 op een schaal van 10. Gelukkig verzacht de stikstofnarcose op deze diepte het gevoel een beetje. We kunnen niet zomaar naar boven gaan, eerst moeten we onze deco-stops uitzitten. Naarmate we opstijgen, wordt de pijn erger. Ik blijf dicht bij JM om in te grijpen in geval er iets misgaat of als hij zijn lucht te snel gebruikt door de gigantische pijn. Gelukkig houdt zijn jarenlange duikervaring hem kalm, ondanks de helse pijn.
Na twintig minuten klimt hij eindelijk aan boord bij Bjorn. De rest van ons maakt de duik af, we willen nog steeds op zoek naar die haaien. Even later spot Marian twee babyhaaien van ongeveer anderhalve meter. Doel bereikt, flessen leeg, tijd om te checken hoe het met JM gesteld is.
De pijnlijke remedie
Aan boord is JM heel erg stil, hij ziet nog altijd af door het gif. Het koelwater van de motoren is niet warm genoeg om de neurotoxines van het gif te neutraliseren. Dan schiet me iets te binnen: ik ben vanmorgen de enige geweest die koffie dronk. De rest van de thermos moet dus nog vol zijn met hete koffie.
Even later zit JM met zijn hand in een bakje hete koffie. De hitte breekt de eiwitten van het gif af en vermindert de pijn, een kwestie van kiezen tussen je hand bijna verbranden of ondraaglijke pijn door het gif. Gelukkig blijft de reactie van zijn lichaam op het gif beperkt tot een enorme zwelling van zijn hand. Er zit niets anders op dan het gewoon uit te zitten.
Nog een duik
Na een uur besluit JM om tóch mee te gaan voor de tweede duik. De diepte zal de pijn misschien wat verlichten en de afleiding van de pijn kan geen kwaad. We spreken af dat hij meteen teruggaat als het niet goed gaat. Ik help hem zijn duikpak en BCD aan te trekken, zijn rechterhand is verlamd en totaal buiten gebruik.
We dalen rustig af. Alles gaat goed en op 30 meter lijkt de pijn inderdaad iets minder te worden. Tijdens de opstijging komt de pijn weer terug. De koffie aan boord is inmiddels afgekoeld, dus hij zal het moeten uitzitten.
Pas later ontdekken we dat hij zeven keer is gestoken. Het gif van de eerste drie steken uitzuigen had dus weinig zin.
De nasleep
JM beleeft die dag negen uur lang intens “plezier” aan die steken. Tegen de avond, net op tijd voor ons restaurantbezoek, is hij weer aanspreekbaar. Twee dagen later is de zwelling volledig verdwenen, er blijft enkel nog een sterk verhaal over om aan familie en vrienden te vertellen.
Les van de dag: zelfs met 35 jaar duikervaring en honderden gevangen koraalduivels kan de oceaan je nog verrassen.
