We gaan weer op pad nadat we JM zijn verjaardag vierden, samen met Bart en Marian van Maeva, bij Amerikaanse vrienden in Bocas del Toro, een regio aan de Caribische kant in Panama, vlak bij de grens met Costa Rica. We raakten er met een huurauto, nadat we een poging om er met de boot te komen moesten afbreken door zware zeecondities.
Joel en Kate zijn muzikanten, dus pikken we meteen een paar optredens mee in de Coquitos Bar: eentje ter gelegenheid van de verjaardagen van Kate en JM en een private jamsessie met verschillende muzikanten tijdens het Thanksgiving-diner bij hen thuis. We leren zelfs de ex-drummer van Pink Floyd kennen! Supergezellig allemaal maar na een week leven in een huis begint het toch weer te kriebelen. Tijd om de trossen los te gooien. We zetten koers richting San Blas, met Maeva in ons kielzog.
We krijgen al snel bezoek aan boord. Roy en Bruce uit Curaçao zijn in Panama en komen ons een paar dagen vergezellen op deze paradijselijke eilandjes. We dompelen hen onder in de cultuur van Kuna Yala. Ons eerste avontuur start vroeg in de ochtend met de dinghy op de Rio Diablo, vlak bij het dorp Nargana.
De rivier slingert door de jungle en dient in het droge seizoen als drinkwatervoorziening voor het dorp. ’s Morgens peddelen mannen de rivier op met lege tonnen; enkele uren later zie je hen terugkeren in zwaarbeladen kano’s, elke ton tot de rand gevuld met zoet water. Drinkbaar? Dat blijft de vraag. Hoe verder stroomopwaarts, hoe zuiverder het water.
Wij varen met de dinghy zo ver mogelijk tot het te ondiep wordt en we de bodem raken. Daarna laten we ons een heel stuk terug meedrijven met de stroming. Ondertussen genieten we van de jungle om ons heen: een koppel toekans dat voorbij vliegt, een luidruchtige groep ontwakende oropendula’s met hun typische grappige geluidjes, een bonte specht die insecten zoekt in een dode palm, krijsende papegaaitjes, enkele karakara’s in de bomen en hoog daarboven cirkelende kalkoengieren die alles in de gaten houden.
Maar het leven vliegt niet alleen in de lucht. In de rivier spotten we zoetwaterroggen en een zoetwaterschildpad. Even later duikt zelfs een krokodil op. We amuseren ons ook met de basilisk, beter bekend als de Jesus Christ lizard. De naam zegt het al: dit beestje kan over water lopen. Indrukwekkend om te zien, maar door zijn snelheid bijna onmogelijk vast te leggen op foto of video.
We hebben ook geluk en zien een familie apen in de bomen en een koppel capibara’s dat wat rond scharrelt tussen het groen. Wat een tocht, puur natuur.
Daarna zeilen we verder naar Coco Banderas en ankeren tussen exotische eilandjes met palmbomen en witte stranden. We genieten van het uitzicht, het helderblauwe water, kopen langoesten voor het diner van lokale vissers en bezoeken bij zonsondergang een klein eilandje. Pure magie.
De San Blas bestaat uit honderden eilandjes, dus het zou jammer zijn om te lang op één plek te blijven. We wisselen bijna dagelijks van ankerplek, telkens op zoek naar nog blauwer water, nog witter zand en nog mooiere palmen. Of lijkt dat alleen maar zo?
Bevoorraden is hier niet altijd eenvoudig je zit ver weg van supermarkten maar toch is dit wel goed te organiseren. Voor Kerstmis en Nieuwjaar regelen we een levering van de supermarkt PriceSmart naar de Cayes Hollandes. Elmer, een lokale man, vaart één tot twee keer per week langs verschillende eilanden met zijn lancha vol fruit, groenten, soms diepgevroren kip, cola, bier en eieren. Hij haalt onze online supermarktbestelling op in Panama City en levert die twee dagen later af aan het kleine dok van Ibn’s Restaurant.
We kopen meteen extra groenten en fruit, zodat we er weer een hele tijd tegen kunnen. De 20 à 30% die we bovenop de supermarktprijs betalen, doen we met plezier, zelf naar Panama City gaan zou ons veel meer kosten. Op andere ankerplekken zijn er weer andere verkopers die regelmatig langsvaren met brood, groenten, vis of langoesten. Hier kan ik wel aan wennen; boodschappen doen in een supermarkt is niet mijn favoriete bezigheid.
Met volle voorraden kunnen we ons weer richten op het onderwaterleven. Officieel is duiken niet toegestaan volgens de regels van de Congreso (het Kuna-parlement), net zoals windsurfen, kitesurfen en het gebruik van drones. Al snel horen we van een Kuna zelf dat de meeste Kuna’s hier niet streng op toezien, zolang je de Congreso niet tegenkomt en andere charterboten je niet aangeven.
Om mogelijke boetes te vermijden houden we een low profile en duiken we enkel op afgelegen plekken, ver weg van andere boten. Veel duikplekken vallen eerlijk gezegd wat tegen vergeleken met wat we gewend zijn: matig zicht, koraal tot ongeveer twintig meter en daarna vooral zand. Snorkelen levert vaak meer op, met slapende verpleegsterhaaien en grote roggen.
De mooiste duikplek kennen we nog van dertien jaar geleden, toen we hier waren met de Jakker en mijn ouders: de tunnels aan het barrièrerif van de Cayes Hollandes. Het is een soort grottensysteem onder het rif dat uitkomt in de open zee. Bij rustig weer duik je er ontspannen doorheen, langs slapende verpleegsterhaaien en grote scholen vis. Prachtig.
De dag erna steekt de wind op en slaan grote brekers op het rif. De omstandigheden zijn totaal anders. Bij elke golf die op het rif beukt, ontstaat een krachtige stroming richting open zee. Naar buiten gaan is eenvoudig maar terug door de tunnel is een gevecht: zwemmen wanneer de stroming even afneemt en je vastgrijpen aan de rotsen zodra er weer een golf over het rif rolt. Wie zei er ooit dat duiken geen sport is?
Ook vissen gebruiken de tunnels als doorgang voor beschutting aan de binnenkant van het rif. Zo ontdekken we een familie indrukwekkend grote adelaarsroggen die hier op zoek zijn naar schelpen. Ze lijken te vliegen terwijl ze rondjes maken en keren telkens terug. Als je rustig blijft en niet te snel beweegt, komen ze verrassend dichtbij. Wat een prachtige dieren.
Dit is zonder twijfel onze favoriete plek in de hele San Blas. We zijn er meestal alleen omdat het een lange tocht is met de dinghy door ondiep water richting het barrièrerif. We delen deze plek graag met onze vrienden van Maeva en Maverick.
Samen vieren we Kerstmis op het eilandje Miriadiadup, onderdeel van de Cayes Hollandes maar iets westelijker gelegen. Mola-meester Prado woont hier samen met zijn nicht. Hij stelt zijn infrastructuur ter beschikking voor onze kerstbarbecue: een tafel met banken onder een afdak en een keuken met open vuur. De rest brengen we zelf mee.
Prado en zijn nicht stallen hun prachtige mola’s (lappen stof met de hand op elkaar genaaid tot onderwater taferelen of vogels), armbandjes en souvenirs uit. We kopen allemaal wel iets, genieten van het eiland en het uitzicht op onze boten die voor anker liggen. Het is een supergezellige namiddag met vrienden.
Oudejaar vieren we op Banedup, het eiland met Ibn’s Beach Bar. Hij organiseert een feest voor meer dan tweehonderd mensen en vordert zijn halve familie op om te helpen met het buffet. Ook wij schrijven ons in, je viert tenslotte niet elk jaar oudejaar op een klein exotisch eiland, ver weg van alles, mét een uitgebreid buffet.
We starten met een zelf georganiseerde aperitief op het strand, voeten in het water, samen met Maeva, Maverick en Heather en John, die bij ons aan boord zijn. Een palmboom dient als tafel voor de hapjes. Glazen gevuld, zonsondergang, maan die opkomt, het plaatje klopt helemaal.
Wanneer het begint te schemeren, opent het oudejaarsbuffet. We schuiven aan en verbazen ons over de omvang en de verzorgde presentatie. Ongelooflijk dat dit allemaal uit zo’n eenvoudige strandkeuken komt. We genieten, praten bij met oude bekenden en rond middernacht zijn we terug aan boord van Blowing Bubbles. Nog even vuurwerk kijken en dan kruipen we moe maar voldaan ons bed in.
San Blas was voor ons een prachtige periode. We zagen enorm veel wildlife, boven én onder water, genoten van de ontmoetingen met de Kuna, de vele uren in en onderwater en van het ontspannen zeilen tussen de eilanden. Maar langzaam begint het weer te kriebelen.
Het is tijd om verder te reizen.
