En dan plots… niks meer.
Geen internet. Geen kookvuur. Geen koffie. Geen 220V. Alles uit.
Waarom?
Zekering gesprongen? Kortsluiting? Water infiltratie na de hevige regen van afgelopen nacht?
De jongens zijn nog steeds aan boord en we varen tussen twee eilanden.
JM verdwijnt onderdeks met Karsten als assistent, ik hou de wacht op de flybridge terwijl we verder varen naar weer een ander eiland. JM controleert vanalles, hij reset het volledige systeem en wonder boven wonder werkt alles weer helaas valt na exact 33 minuten alles opnieuw uit.
Samen met Sven, de vorige eigenaar van de boot en bedenker en bouwer van het systeem, komt JM er na heel wat testen, resetten van accu, omvormer en Victron Quattro erachter dat de Victron Cerbo, het brein van onze hele elektrische installatie (de Cerbo zorgt voor de communicatie tussen zonnepanelen, laders, omvormer, noem maar op), het net heeft begeven. De lampjes die eerst nog flikkerden zijn nu dood en daarmee ook ons overzichtsscherm met percentages van de accu en het electriciteitsverbuik… samen met het brein is zowat de hele boot stilgelegd.
Nu hebben we hebben enkel nog 12 volt, dit wilt zeggen dat de waterpomp, de WC’s, de verlichting en de navigatie apparatuur nog werkt maar afhankelijk van de belasting zal de accu het nog maximaal een uur of twaalf uithouden. Er wordt immers niets meer bijgeladen.
Ondertussen is de avond gevallen maar we besluiten toch om ’s nachts nog naar Linton Bay Marina te varen, zo’n 45 mijl verderop. Zo vermijden we dat we zonder instrumenten, autopilot, toilet of waterpomp komen te zitten wanneer ook de 12 volt accu leeg is.
We gaan anker op en varen op onze inkomende track weer terug naar buiten, daar vertrouwen we op de Bauhaus-kaarten in OpenCPN om vanuit Porvenir tussen de riffen door de open zee te bereiken. Het is pikdonker, we kennen dit gebied niet en kunnen dus geen eerdere track volgen maar we hebben geen andere keuze. Blind varen zonder instrumenten is geen optie.
Het is geen aangename tocht: 18-20 knopen wind recht op kop in combinatie met een stevige deining zorgt voor harde slagen op de rompen. De jongens kruipen één voor één hun kajuit in. JM en ik wisselen de wachten af. De hele nacht hangt er onweer om ons heen. Overal bliksemflitsen — de meeste in de wolken, maar sommige slaan in op zee. Ik doe een schietgebedje dat de bliksem onze mast niet vindt.
Even later word ik kletsnat wanneer ik een regenbui verkeerd inschat, net te laat om ons “tentje” op de flybridge dicht te ritsen. Gelukkig is het niet echt koud!
We ontwijken de verschillende boeien van een fish farm, de lampjes van de boeien zijn heel moeilijk te zien met deze grote deining. Maar dan, eindelijk, met het eerste ochtendlicht… Isla Grande! De ingang van Linton Bay Marina ligt voor ons. Captain JM manoeuvreert de boot feilloos in de box. Ik gooi de lijnen naar de crew van de marina. Vast! We zijn er. Veilig!
De volgende dag laten we de boot achter in de marina en brengen we de jongens naar Panama City. Zij vliegen terug naar België maar niet voordat we de parades voor de nationale feestdag uitgebreid bewonderen in de Casco Viejo van Panama City, de wolkenkrabbers van dichtbij zien en zelfs in eentje slapen en afsluiten met een etentje in het Hard Rock Café!
De tijd met hen aan boord is voorbijgevlogen. Ze kregen een geweldige indruk van de San Blas:
elke dag een nieuwe ankerplek, snorkelen op kleurrijke riffen rond de boot, een avontuurlijke junglewandeling langs kleine paadjes en door de rivier naar de waterval van Rio Azucar, een bezoek aan een traditioneel Kuna-dorp, spelen met verpleegsterhaaien, een speciale duik door de tunnels van Cayos Holandeses van de baai naar de open zee, Halloweenpizza met medezeilers én natuurlijk de Mexican Train-domino-avonden aan boord van SY Sea Dog.
Goeie vlucht en tot later!
Meteen in de vroege ochtend als we weer terug aan boord zijn, komt Alex van Suminapa ons helpen met onze electriciteitstroubles. Hij brengt een nieuwe Cerbo mee uit zijn voorraad en installeert hem op de boot, we kunnen nu al verder op walstroom.
Sven, ex-eigenaar, helpt ons uit de nood met de configuratie van het hele systeem. Alle parameters moeten opnieuw ingesteld worden en je wilt hier zeker niks mis mee doen en het risico lopen dat een accu in brand vliegt. Na een 8 uur durend telefoongesprek waarbij we allebei ons steentje bijdragen in het testen en opzoeken, staat alles weer op punt. We kunnen weer op pad!
Nog wat San Blas foto’s:
